Vlinder rugzak. Foto Lisa Becking.
Een verdwaalde marien bioloog, dat is wat elke terrestrische expeditie nodig heeft.
Aanvankelijk kreeg ik verwonderde reacties van de deelnemers over mijn participatie aan de 2012 Kinabalu/Crocker Range Expedition (“En wat is JOUW expertise? Hmmm….mariene biologie? Sponzen? OK….”). Nu ben ik gelukkig een geaccepteerd lid van de expeditiefamilie. Hoe ik betrokken raakte in de expeditie is een lang verhaal. Laten we het erop houden dat ik het afgelopen jaar actief ben geweest in de organisatie samen met de expeditieleden Menno Schilthuizen en de andere organisatoren in Nederland: Vincent Merckx, Constantijn Mennes, and Liew Thor-Seng. Nu, tijdens de expeditie, is het mijn taak om de bemonstering voor DNA-onderzoek te coördineren. Op zich is het zo gek nog niet om een marien bioloog aan te stellen voor de coördinatie van de sampling – ik zal geen voorkeur hebben voor bepaalde groepen, het is mij tenslotte allemaal vreemd. Binnenkort zal ik een blogje schrijven over het DNA werk, maar nu zou ik wat eerste indrukken van een leek in jungle-expedities willen delen.
Wonderen
Fallisch gevormde paddenstoel. Foto Lisa Becking.
Om heel eerlijk te zijn is het lastig voor mijn ongetrainde oog om veel te kunnen onderscheiden in het woud. Alles lijkt zo’n beetje blad en groen. Elke dag maak ik er een punt van om met verschillende taxonomen mee te wandelen, ieder met ogen toegespitst op verschillende biota. Iemand wijst iets aan en opeens materialiseren er verbazingwekkende dingen uit de zee van bladerig groen. Een orang-oetannest, vliegen met ogen op stelen als een periscoop, myco-heterotrofe planten (wees eerlijk: had jij er ooit eerder van gehoord?), fallisch gevormde paddenstoelen, de wonderen zijn werkelijk eindeloos.
Voor mijn promotieonderzoek heb ik land-omsloten mariene meren bestudeerd in Kalimantan en Papua in Indonesia (om een beeld van mijn onderzoek te krijgen kan je een kijkje nemen op mijn blog). Het veldwerk vereiste het klimmen over steile hellingen bedekt met tropische laaglandvegetatie. Voor deze korte trektochten door de lichte jungle hield ik mijn neopreen wetsuit aan. De wetsuit bood de ultieme bescherming tegen krassen en vooral tegen menig krioelend beest. Wat zou ik nu toch graag het beschermende pantser van een wetsuit willen in deze jungle van Sabah waar je ten prooi valt aan allerlei monsters zoals bloedzuigers. Helaas, bedekt in neopreen zou ik de geest geven door oververhitting voordat een bloedzuiger me überhaupt te grazen zou kunnen nemen.
Bloedzuigers
Bloedzuiger op been. Foto Joris van Alphen.
Bloedzuiger sokken. Foto Lisa Becking.
Bloedzuigers verdienen wel speciale aandacht in deze blog. In sommige stations komen ze in verontrustende aantallen voor en ze zijn opmerkelijk snel. Zodra ze de trillingen van een warmbloedige voelen dan hoppen (ik zou het werkelijk niet anders kunnen omschrijven) ze op hun doel af. Uit alle macht proberen ze zich door sokken en kleding te wurmen om uiteindelijk je huid en vervolgens je bloed te bereiken, meestal met succes. Succes, tenzij je zo slim bent om ‘leach-socks’ aan te hebben. In al mijn onnozelheid heb ik deze allerbelangrijkste voorwerpen helaas niet op mijn paklijst gezet. Dank aan Fred van Sabah Parks voor zijn reserve paar! Nooit gedacht dat ik zo dankbaar zou zijn voor het lenen van iemands gebruikte sokken! Hier is een video van twee soorten bloedzuigers die ik van mijn arm afgeslagen had: competitie tussen een ‘tiger leach’ en een ‘buffalo leach’ (vechtend voor mijn bloed?).
Hoewel ik het liefst door het woud zou vliegen als duiker, zonder al te veel aan te raken, moet het wel gezegd worden dat alle paden die ik bewandeld heb erg goed onderhouden worden en zeer begaanbaar zijn. Het is zelfs zo dat er trappetjes of treden zijn aangemaakt zodra het wat steil wordt, om je naar boven of beneden te helpen – een decadente versie van de jungle.
Eén aspect lijkt onmiskenbaar deel uit te maken van alle expedities in de tropen, op land of ter zee: de eau-de-cologne van DEET-zweet-schimmel die na een aantal dagen doordringend wordt onder de deelnemers. Met deze aromatische gedachte sluit ik deze blog om wat hoognodige was te doen voordat we morgen verhuizen naar het volgende station.
Een leuk blogje, Lisa. En heel veel sterkte met het gevecht tegen de bloedzuigers (ook voor de rest van de groep). En veel plezier met alle nieuwe dingen die je in deze weken hebt gezien en nog gaat zien.